هیچ مسئولی نایب قهرمانی‌ام را تبریک نگفت

هیچ مسئولی نائب قهرمانی ام راتبریک نگفت

 

سعید سیف متولد ۱۳۷۱ ورزش  کشتی را از ۷ سالگی شروع می‌کند و از سال ۸۵ وارد

عرصه بدنسازی می‌شود. در همان ابتدای حضورش  در رشته پاور لیفتینگ قهرمان استان

می‌شود. سال ۹۷ هم توانست در مسابقات کشوری دوم شود.

اما حالا برخی بی‌مهری‌ها به او سبب شده سعید سیف چند سطری به گفتگو با ما بنشیند

که این  گفتگو را تقدیم حضور مخاطبان ارجمند می‌کنیم.

 

آقای سیف ورزش را از چند سالگی شروع کردید و چه کسی مشوق‌تان بود؟

از هفت سالگی ورزش را با کشتی شروع کردم. در سن ١۶سالگی به ورزش پرورش اندام

علاقه‌مند شدم و به سمت این ورزش پر هیجان رفتم. علاقه شخصی خودم باعث شد که

به سمت ورزش بروم و مشوق خاصی نداشتم.

اولین مدال که از بدنسازی  آوردید کی بود در چه رشته‌ای؟

اولین مدال من در همان ماه‌های اولی بود که درسال ٨۵ شروع به ورزش بدنسازی کردم و

در رشته پاورلیفتینگ قهرمان استان همدان شدم.

آیا شغل و منبع درآمدی دارید؟

بیش‌تر درآمدم از مربیگری است.متأسفانه در شهرستان نهاوند برای مربیگری مبلغ دستمزد

خیلی پایین است، البته خودم هم از بچه‌ها شهریه کمی می‎گیرم.

اسفند ۹۷ در مسابقات قهرمانی کشور پرورش اندام ( کلاسیک ) که سطح

بالایی هم  داشت دوم شدید در این خصوص توضیح بفرمایید؟

بله. امسال در مسابقات قهرمانی کشور که خودش یک لول جهانی محسوب می‌شود دوم

شدم و می‌توانستم اول شوم اما چون به تنهایی و بدون پشتوانه کسی در این مسابقات

شرکت کردم، راحت دومم کردند و جایی برای اعتراض ندارد و نمی‌شود اعتراض کرد. راه خیلی

سختی باید طی کرد که بتوان در سطح کشور ایران در رشته پرورش اندام مقام آورد. از لحاظ

مالی و روحی و تمرینی باید فشار خیلی زیادی تحمل کرد.

امسال نایب قهرمان مسابقات قهرمانی کشور شدید از حمایت مسئولین هیئت بدنسازی نهاوند بفرمایید؟

مسئولین که نه، مسئول هیئت یک نفر است که هیچ‌گونه فعالیتی در رابطه با این ورزش در

سطح شهرستان انجام نمی‌دهد و این امر باعث شده که در استان هم جایی برای شرکت

در مسابقه نداشته باشیم. حتی بعد از مسابقه یک تماس تلفنی با من نگرفت جهت یه تبریک

خشک و خالی. وقتی که مسئول هیئت به من تبریک نگوید و امثال ما را به اداره ورزش شهرستان

معرفی نکند هیچ توقعی نمی‌شود از اداره ورزش داشت. من انتظاری ندارم و نخواهم داشت همان

که در سطح کشور برای استان و شهرستانم افتخار آفرینی می‌کنم کافی است.

با کسانی که در این ورزش به دنبال قهرمانی هستند چه صحبتی دارید؟

کسانی که قصد ورود به این رشته را دارند باید زیر نظر مربی شروع کنند. این ورزش بدون مربی

یعنی پوچ. البته مربی نما زیاد است. حتی کسانی را می‌بینم که ادعا می‌کنند مربی هستند

اما برنامه‌های غذایی و تمرینی و حتی دارویی خیلی بدی به بچه‌های مبتدی می‌دهند پس باید

زیر نظر مربی واقعی این ورزش را شروع کرد.

نکته جالب توجه این است که  در شهرستان ما برخی به سمت استعدادشان نمی‌روند و خودشان

را به یک شغل ورزشی تحمیل می‌کنند در صورتی که می‌توانند در کارهای دیگر استعدادشان را کشف کنند.

صحبت پایانی؟

متأسفانه خیلی به ورزشکاران بها داده نمی‌شود، آقایی که رکوردار روپایی کشور را دارد،

قایی که در فوتبال معلولین مقام آورد و… چرا نباید از آن‌ها تجلیل و تشکر شود؟ این‌ها باعث

می‌شود انگیزه ورزشکاران از بین برود. رئیس هیئت‌ها باید فردی از جنس همان ورزش باشد

و عشق به آن رشته را داشته باشد.

وقتی از مسابقه برگشتم کل کشور و اکثر دوستان از شهر و استان‌های دیگر تبریک گفتند اما

رئیس هیئت یک تبریک به بنده نگفت.از نشریه خوب و حرفه‌ای فردای نهاوند که به ورزشکارانی

که در حق آن‌ها بی‌مهری می‌شود توجه ویژه دارند، تشکر می‌کنم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *